آه او لحظه دن درد حسرتون باشليير وجوديمده غارته هى تلاش ايدور گوز یاشیم سالا روحومی يم رنج و محنته بولمورم گناهيم ندور منيم حال و روزومى آلموسان خبر گور نجه غموندن يخيلميشام دوشموشم كمند اسارته زیر و رو ایدوب تار و پودیمی آتش فراقون نه نوعی گور یاندیریر منی ،صبریمی آلور ، توش ایدور بلا و مصیبته روز ...

آه او لحظه دن درد حسرتون باشليير وجوديمده غارته هى تلاش ايدور گوز یاشیم سالا روحومی يم رنج و محنته بولمورم گناهيم ندور منيم حال و روزومى آلموسان خبر گور نجه غموندن يخيلميشام دوشموشم كمند اسارته زی

بهار عمر نه از روى اختيار گذشت كه لحظه لحظه ى آن بى تو بيقرار گذشت به شوق وصل تو شستم غبار كويت را ز ديده اى كه به راه تو اشكبار گذشت به ياد تو همه شبهاى خود سحر كردم تمام ثانيه هايم به انتظار گذشت قس

نشسته ام به ره یار ماه سیمایی که باز آید و بر من کند تجلایی اگر به دیده ببینم دوباره دیده ی یار روان شوم به دل آن نگاهِ دریایی ز سوز و ساز غزلهاى من مرنج اى شيخ كه من به دیده نديدم چنین مسیحایی

چه خوش آن زمان كه بينم رخ دلرباى جانان بدرم ز پرده ى دل همه غصه هاى دوران غم هجر با كه گويم برسد به داد اين دل كه مرا بس است شرح غم هجر پيش ياران گله مى كند جوانى ز من ار چه او نداند به كجا رسيده ام ا

من اگر مستم ز عیاران هشیارم هنوزدر فراق روی جانان زار و خونبارم هنوز روز خود را با خیال و خاطرش شب می کنمرو به پایان شب ولی نالان و بیدارم هنوز گرچه با تیر نگاهش می کُشد آخر مرامن ولی با نقد جان و دل خریدارم هنوز زینت رخسار من غم ،بر جبینم خط به خطمانده آثار خیال و شوق دلدارم هنوز من میان قاب دل خوا...

ذهن من آبستن ياد توست و ياد تو آفريننده ى فرداى من من ، فردا باز هم به تو فکر خواهم کرد،مثل همه ى فرداهاى"ناكامِ" ديروز...چندیست اقلیم جغرافیای من شعرهایم گشته است ،که آن هم با عشق تقدیم تو باد...

با یـاد تـو و نـکـهـت ایـن عـشـق دل انـگـیـز امـشـب بـه تـن ظـلـمت خـود سـبــز کشیدم چشـمـم به رهـت مـنـتـظـر و دل به هـوایـت در آیـیـنـه ی دل ، رخ دلــجــوی تــو دیـدم بـس خـیـره شـدم بـر رخ تـو از پس این قاب بـنـد ، عـاقـبـت از زلــف سـیـاه تـو کـشـیدم در خـرمن مـوهـای تو گـم شد دلم ، افسوس چـنـگـ...

با یـاد تـو و نـکـهـت ایـن عـشـق دل انـگـیـز امـشـب بـه تـن ظـلـمت خـود سـبــز کشیدم چشـمـم به رهـت مـنـتـظـر و دل به هـوایـت در آیـیـنـه ی دل ، رخ دلــجــوی تــو دیـدم بـس خـیـره شـدم بـر رخ تـو از پس این قاب بـنـد ، عـاقـبـت از زلــف سـیـاه تـو کـشـیدم در خـرمن مـوهـای تو گـم شد دلم ، افسوس

نازنینا یاد داری بود ما را هم قراری؟ یاد داری در خزان هم بود ما را نو بهاری؟ در هوای وصل تو تا دل به کوی تو نهادم یاد داری برق چشمت زد به بنیادم شراری؟ روزگاری یار خواندی اینک اما همچو اغیار از چه رو اینگونه با من می کنی ناسازگاری نکهت زلف سیاهت بر مشام جسم زارم مانده و درماندم اینسان در سرای

شب است ، شب شبِ ميلادِ نازنينِ من است شبِ تولد دلدار بى قرينِ من است شب است ، هان چه شبى كه بهار مى زايد به بسترِ دل زارى كه سخت مى نالد و روی سینه ی من خاطر و خیال تو باز هزار بارِ گران یادگار می کارد ... شب است ، باز همه غرق عالم خوابند در این میانه دو تن بی قرار و بی خوابند یکی شبیه تو و دیگری نم

دوباره بارش باران ، دوباره خاطره ها و سوت ممتد این مغز پر ز مقبره ها که تیغ می کشد انگار بر رگ دستم تمام فاصله ها روی بغض حنجره ها تو حسن یوسف و یوسف مثال زیبایی کدام واژه زلیخاست پشت پنجرهها تمام واژه و ایهام و لف و نشر و مجاز تویی که نقش زدی شعر من به کنگره ها نشسته خیره به ره شاعری که "

قوی عشقیمه خاطر منه دیوانه دیسونلر هجران چکوب از بس گلوب افغانه دیسونلر قورخوم بودی آوازه ی عشقیم قاناد آچسون دنیانی سونلر اونا افسانه دیسونلر تک بیر باخیشون مست ایلیوب کل جهانی بیر جرعه می ایشدور منه مستانه دیسونلر سال بوینوما اول طره ی شبرنگی نگاریم زلفونله چکوبسن منی زندانه دیسونلر قان آ

گفتم بيا به جانب بستان نيامدى خون شد دوباره اين دل از هجران نيامدى امروز روز خاطره ها بود و عهد ما عمرى گذشت و بر سرِ پيمان نيامدى جانا ببين چگونه سرِ كوى و برزنت ماندم به انتظارِ تو گريان نيامدى در انتظار روى تو چشمم سپيد گشت يوسف شدى و جانب كنعان نيامدى از نورِ چشم و نكهت آن زلف پر خَمت گشتم ميان ...

پا به پاىِ همه ى خاطره هامان ز وصال دست در دستِ غم و حسرت و اندوه و خيال همه شب مى روم از دستِ دلم سوى زوال ! باز كن پنجره را روى اين عاشقِ "ناكام" و پريشان احوال ... من در انديشه ى تو من در انديشه ى عشق من در اين ظلمت و خاموشىِ شب غرقِ تاريكىِ گيسوى توام ، زلف تو عاشق و دلباخته ى عطر نسيم ، پيچشش م...

من ، تو ، او ... مى بينى تمام ضميرهايمان مفرد است و نمى دانم عشق كجاى زندگى مان گم شده است كه حتى "ما" اینگونه تنهاییم ... ناكام٣٤٣

روزى ، جايى ، چشمانم را بستم و ديدم هر آنچه را كه برايم مقدر شده بود حالا ديگر از تمام آنچه كه ديده بودم ، فقط تو برايم مانده ای! تو نيز چشمانت را آرام ببند و تصويرى بساز از تمامِ روزهایی كه در پيشِ رو داری از تمام مهربانى هايى كه هنوز نكرده اى از تمام دوستت دارم هايى كه هنوز مزه نكرده اى ! بى ترديد...

چرا اینقدر مشکوکی ! باور كن ، پای کسی در میان نیست ! فقط اين پیراهن که عطر نارنج بر آن نشسته است؛ در خوابی که تو را مى دیدم ، تنم بود... ناكام٣٤٣